ROU (18) LAASTE VAN REEKS (tydelik)
Ek wil graag al my bloglesers bedank vir hul betrokkenheid en ondersteuning gedurende hierdie reeks blogartikels oor rou. Elkeen van julle het ‘n waardevolle bydrae gelewer deur saam met my te loop op hierdie reis van verdriet en herstel. Baie van ons het in die verlede erge rousmart gehad en ons leef miskien nou nog daarmee. Ek hoop U kon aanvullend met u eie ervaring en kennis ietsie ekstra geleer het. As ons na hierdie reeks terugkyk, mag ons ook onthou dat ons nie alleen is nie. Daar is ‘n gemeenskap van mense wat ons ondersteun en liefhet, en ons kan altyd ‘n beroep doen op mekaar vir troos en ondersteuning. Ek hoop my blog sal altyd ‘n bron van troos en begrip wees vir almal wat deur rou gaan, en ek moedig julle aan om dit as ‘n hulpbron te gebruik in tye van nood. Ek mag miskien nog roublogs byvoeg as ek goeie troos materiaal raakloop….
Laat ons mekaar ondersteun en liefhê, en mag ons almal vrede en hoop vind te midde van ons rouproses. Dankie dat julle deel was van hierdie reis, en mag ons saam voortgaan met moed en liefde.
Die Afrika Kerkvader Augustinus, (354 tot 430 NC), het baie vrae oor rou gehad vanuit sy eie treurervaring. Hy skryf oor die dood van sy ma: ‘Wat was dit dan wat so diep in my bedroef was, anders dan die wond, wat pas geslaan is, ek was gewoont aan die soet en kosbare naasbestaan met my moeder, toe was dit skielik afgebreek?’
Mag die lig van hoop altyd helder skyn in ons harte, selfs in die donkerste tye. Wees sterk, wees lief vir mekaar, en onthou dat julle nooit alleen is nie. Mag die pad van herstel en vrede vir elkeen van ons voorlê. Baie dankie en wees gesëënd.