Obe se Khoi kinderfabel (4)
VREES VERSUS WYSHEID
Die vuur brand hoog en die kinders se glimmende ogies wag alreeds ’n uur op Kaptein Ghaap om sy plek in te neem. Die kinders het angstig gefluister en rond geskuif, opgewonde om nog ‘n storie te hoor. Vandag gaan hulle ‘n verhaal hoor van moed, vriendskap, en die wysheid van die natuur.
“Kinders,” begin Kaptein Ghaap, “luister nou mooi na die verhaal van die Duif en die Reier, en onthou daar is ’n les te leer uit hierdie verhaal.”
Lank lank gelede, het die Jakkals by die Duif gekom wat bo-op ‘n hoë rots gewoon het. Die Jakkals, met sy gladde tong, het gesê, “Gee vir my een van jou kleintjies.” Die Duif, beskermend oor haar kindertjies, het geantwoord, “Is jy mal! Ek sal dit nooit doen nie.” Die Jakkals het gedreig, “Gee my een kind, nou dadelik! Anders vlieg ek op na jou toe.” Vreesbevange het die Duif een van haar kleintjies afgegooi na die Jakkals. Tevrede het die Jakkals weggegaan, maar ‘n paar dae later het hy weer gekom en geëis, “Gee my nog ‘n kleintjie.” Weer het die Duif, uit vrees, een van haar babas afgegooi.
Nadat die Jakkals weggegaan het, het die Reier gekom en gevra, “Duif, hoekom huil jy so?” Die Duif het bedroef geantwoord, “Die Jakkals het my kleintjies opgevreet, daarom huil ek.” Die Reier het haar gevra, “Hoe kan hy hulle vat?” Die Duif het verduidelik, “Toe hy gevra het, het ek geweier, maar toe hy gesê het, ‘Ek sal opvlieg, as jy dit nie vir my gee nie’ het ek my kinders vir hom gegooi.” Die Reier het haar kop geskud en gesê, “Is jy dan so dom om jou kinders aan die Jakkals te gee, wat nie kan vlieg nie? Gee hom nie meer nie.” Met hierdie raad het die Reier weggegaan.
Toe die Jakkals weer gekom het en geëis het, “Duif, gee vir my ‘n kleintjie,” het die Duif geweier en gesê dat die Reier haar vertel het dat Jakkalse nie kan vlieg nie. Die Jakkals, woedend, het gesê, “EK SAL HOM VANG!”
So het die Jakkals na die waterkant gegaan waar die Reier gewoonlik was en gevra, “Broer Reier, wanneer die wind van hierdie kant af kom, hoe sal jy staan?” Die Reier het sy nek na die kant toe gedraai en gesê, “Ek staan so, met my nek eenkant gebuig.” Die Jakkals het weer gevra, “Wanneer ‘n storm kom en dit reën, hoe staan jy dan?” Die Reier het geantwoord, “Ek staan so, met my nek afgebuig.” Met hierdie inligting het die Jakkals die Reier se nek met ‘n vinnige klap gebuig. Sedert daardie dag het die Reier se nek ‘n kenmerkende buiging gehad.
Die kinders het in stilte geluister, hul oë groot van verbasing oor die slimheid van die Jakkals en die les van vrees en moed wat Kaptein Ghaap so meesterlik vertel het. Kaptein Ghaap het met ‘n ernstige blik afgesluit, “Onthou, kinders, om wys en dapper te wees is belangrik. Moenie jou vrese jou besluite beïnvloed nie, en luister altyd na die raad van ware vriende.”
Met hierdie wysheid in hul harte, het die kinders rustig gaan slaap onder die helder sterrehemel, wetende dat hulle weer die volgende aand ‘n ander storie van Kaptein Ghaap sou hoor.