Obe se Khoi kinderfabels (1)
DIE WOLK ETERS
Rondom die kampvuur, in die skemer van ‘n warm aand, het die kinders van Griekwastad nader geskuif om na die wyse woorde van Kaptein Ghaap, die Khoi leier, te luister. Sy stem was diep en vertroostend, en sy stories het altyd ‘n les bevat. Vandag sou hy hulle vertel van die skelm Jakkals en die dom Hiena.
“Kinders,” begin Ghaap, “het julle al ooit gewonder hoekom die Hiena se agterpootjies so krom is? Laat ek julle vertel van ‘n dag lank gelede, toe Jakkals en Hiena saam avonture beleef het.”
Die kinders leun nader, hul oë groot van afwagting.
Lank, lank gelede was daar ‘n wit wolk wat so laag oor die aarde gehang het dat dit amper soos ‘n berg van room gelyk het. Jakkals en Hiena het saam geloop, toe Jakkals die wolk opgemerk het. “My suster,” sê Jakkals slinks, “kyk na daardie wolk. Dit lyk so vet soos die room van ‘n koei se melk. Ek gaan bo-op dit klim en daarvan eet.”
Met een behendige sprong het Jakkals op die wolk gespring en begin eet. Die wolk het sag soos vet onder sy tande gesmelt. Hy het geëet totdat hy vol was, en toe wou hy afkom. “Hiena,” roep Jakkals, “vang my asseblief, ek gaan afspring!” Hiena, getrou en onskuldig, het haar pote uitgestrek om haar vriend te vang. Jakkals het afgespring en Hiena het hom veilig gevang.
“Nou is dit my beurt,” sê Hiena opgewonde. Sy klim op die wolk en begin eet. Sy het die vetterige wolk geniet totdat sy ook vol was. “My Vos broer,” roep Hiena, “vang my nou, ek kom af!”
Jakkals, wat alreeds ‘n plan in sy kop het, hou sy hande omhoog. “My suster, ek sal jou vang, kom af!” Maar toe Hiena naby die grond kom, het Jakkals skielik een kant toe gespring en geskree, “Eina, hoe Eina Ai! ‘n Doring het my gesteek!” Hiena het met ‘n harde slag op die grond geval, haar linker agterpoot erg beseer. Sy het gekreun van die pyn terwyl Jakkals net gelag het oor sy eie slim plan.
Sedert daardie dag, sê mense, is die Hiena se linker agterpoot korter en kleiner as die regter een, as gevolg van die nare truuk wat Jakkals op haar gespeel het.
Die kinders om die kampvuur was stil, betower deur die verhaal. Ghaap het met ‘n glimlag gesluit, “Onthou kinders, om nooit jou vriende te verraai nie. Eerlikheid en lojaliteit is die belangrikste eienskappe van ‘n ware vriend.” Fluit, Fluit my storie is uit. En met daardie wysheid in hul harte, het die kinders rustig gaan slaap onder die helder sterrehemel, met die wete dat hulle weer die volgende aand ‘n ander storie van die wyse Kaptein Ghaap sou hoor.