DIE DOOD – ONS WEET NIE WAT OM TE DOEN NIE MAAR ONS OË IS OP U

DIE DOOD – WANNEER ROU JOU OORWELDIG WEES EERLIK VOOR GOD, OË OP GOD, SAAM AS GOD SE MENSE

GEBED VOOR DIE SKRIFLESING

Hemelse Vader, ons nader U vandag in die gewyde stilte. Ons harte is so swaar gelaai met vrae wat ons nie kan beantwoord nie en ’n gemis wat woorde oortref. Here, ons bid dat U deur U Heilige Gees nou die Skrif vir ons sal ontsluit. Laat U Woord nie net klanke in ons ore wees nie, maar ’n balsem vir ons wonde en ’n lig op ons pad. Open ons harte sodat ons U stem mag hoor bo die aanhoudende gesuis van ons eie hartseer. Ons vra dit in die Naam van Jesus Christus, ons enigste Trooster. AMEN

SKRIFLESING: 2 Kronieke 20 verse 1 tot 13 “Ons weet nie wat om te doen nie, maar ons oë is op U.”

PREEK

Inleiding

Die lewe het ’n manier om ons onkant te betrap. Net wanneer ons dink ons het uiteindelik balans gevind, wanneer die sake van die koninkryk en ons persoonlike lewens vlot verloop, bars die storm los. In 2 Kronieke 20 vind ons Koning Josafat in presies so ’n oomblik. Hy was besig met goeie dinge – hervorming, regspraak en godsdiens – toe die berig kom: ’n Geweldige oormag is op pad. Die vyand is reeds naby.

Vir ons vandag is daardie “vyand” dikwels die dood of ’n verlies van gesondheid. Rou is nie ’n gas wat homself aankondig nie; hy breek die deur af en beset ons lewensruimte. Skielik is die vrede weg en word ons gekonfronteer met ’n werklikheid waarvoor geen mens ooit ten volle voorbereid is nie. Rou is een van die mees deurdringende menslike ervarings. Dit raak nie net ons emosies nie, maar ons hele wese – ons denke, ons liggaam en ons verhoudings. In hierdie gedeelte leer Josafat ons dat troos nie begin by die ignoreer van die krisis nie, maar by die erkenning daarvan voor die aangesig van God. Troos is nie die afwesigheid van pyn nie, maar die teenwoordigheid van God te midde van daardie pyn.

Eerlikheid: “Ons weet nie wat ons moet doen nie”

Die eerste stap in die rigting van genesing is opregte eerlikheid. Josafat, die magtige koning met ’n groot leër, staan voor God en sê in vers 12: “In ons is geen krag teen hierdie groot menigte nie.” Hy erken sy hulpeloosheid. In die wêreld van rou is dit dikwels die moeilikste woorde om uit te spreek. Ons voel ons moet “sterk wees” vir die familie, of ons probeer die leegheid vul met besigwees.

Die skok van verlies laat ons dikwels stom, besluiteloos. Ons weet nie hoe om die volgende dag te hanteer nie, nog minder die res van ons lewe sonder daardie geliefde. Die “ons weet nie wat om te doen nie”-oomblik is daardie rou eerlikheid waar jy erken dat jou eie hulpbronne opgebruik is. Dit is die erkenning van die verwarring en die leë put leegheid wat die dood agterlaat. Josafat probeer nie die situasie mooipraat nie. Hy sê nie: “Alles sal regkom as ons net positief dink” nie. Hy erken die oorweldigende aard van die situasie. Rou mag ons eerlik maak. Dit mag ons laat sê: “Here, ek is stukkend, ek is bang, en ek is totaal verlore.” Hierdie eerlikheid is nie ’n teken van ongeloof nie, maar die fondament vir ware gebed.

Rigting: “Maar ons oë is op U”

Nadat Josafat sy onmag bely het, skuif hy sy fokus. Hy bly nie staar na die vyand of sy eie swakheid nie. Hy sê: “…maar ons oë is op U.” Dit is die kern van waar troos gevind word. Let wel, Josafat vra nie dadelik vir ’n gedetailleerde ontsnaproete of ’n logiese verduideliking waarom die vyand kom nie. Hy soek nie antwoorde nie; hy soek die Aanwesigheid van God.

Wanneer ons rou, soek ons dikwels, en tereg ook, na die “waarom”. Waarom moes dit gebeur? Waarom nou? Die Bybel gee ons selde filosofiese antwoorde op die “waarom” van lyding, maar dit gee vir ons wel ’n Persoon. Troos lê daarin om ons oë weg te draai van die graf en dit te vestig op die Een wat die dood oorwin het. Om jou oë op God te hou, beteken dat jy erken Hy is groter as die dood, groter as die graf en groter as jou eie hartseer. Dit is ’n daad van geloof en algehele afhanklikheid. Soos ’n kind wat in die donker na sy ouer se hand tas, onnsigbaar maar seker dit is daar so moet ons uitreik na Jesus. Ons vind nie vertroosting in ’n verduideliking nie, maar in die wete dat ons nie alleen is in die donker diepte van ons verlies nie. Sy Aanwesigheid is die balsem wat die angel van die dood versag.

 Gemeenskap: Dit is ’n “ons”-gebed

Iets besonders gebeur in vers 13: “Die hele Juda het daar voor die Here gestaan, selfs hulle kindertjies, hulle vrouens en hulle seuns.” Rou is nie ’n solo-reis nie. Alhoewel elke mens se hartseer uniek is, is ons nie gemaak om die gewig daarvan alleen te dra nie. Josafat roep die hele volk bymekaar. Daar is ’n krag in gesamentlike broosheid.

In ons moderne tyd probeer ons dikwels ons rou wegsteek. Ons huil agter geslote deure en dra ’n masker in die publiek. Maar hier sien ons die skoonheid van die gemeenskap van gelowiges. Selfs die kindertjies was daar. Dit herinner ons daaraan dat die kerk ’n plek moet wees waar ons saam “voor die Here staan”. Wanneer een lid ly, ly die hele liggaam. Troos word dikwels tasbaar gemaak deur die hand van ’n vriend, die gebed van ’n medegelowige of die blote stil teenwoordigheid van iemand wat saam met jou voor die Here staan. Ons dra mekaar se laste en vervul so die wet van Christus. Om saam te rou en saam te hoop, versterk ons ons brose geloof. In die gemeenskap van die heiliges word die “ek” ’n “ons”, en die las word draagliker omdat dit gedeel word.

 Samevatting

Bloglesers, Koning Josafat het geleer dat die krisis hom nie hoef te vernietig nie, mits hy sy plek voor God inneem. Rou is ’n geweldige oormag wat teen ons optrek, maar dit het nie die laaste sê nie. Die troos wat ons soek, lê nie in die vind van vinnige oplossings of die onderdrukking van ons pyn nie.

Dit lê in drie dinge: Eerstens, wees eerlik met God. Moenie jou verwarring wegsteek nie. Sê vir Hom dat jy nie krag het nie. Tweedens, rig jou oë op Hom. Soek Sy teenwoordigheid meer as wat jy antwoorde soek. Laat Sy vrede, wat alle verstand te bowe gaan, jou hart bewaar. Derdens, moenie alleen loop nie. Leun op die gemeenskap wat God vir jou gegee het.

God se finale troos is nie net dat Hy luister nie—maar dat Hy in Christus self die pad van lyding gestap het. Jesus ken rou. Hy het gehuil. Hy het gesweet. Hy het gesterf. En Hy het opgestaan. Daarom kan ons rou hê met hoop: nie omdat ons die dood ontken nie, maar omdat Christus die dood se finale mag gebreek het.

Vandag is die uitnodiging aan elkeen wat ’n swaar hart dra: Kom staan saam met Josafat voor die Here. Jy hoef nie die pad vorentoe te ken nie. Al wat jy hoef te weet, is na Wie jy kyk. Vertrou Hom met jou leegheid, want Hy vul dit met Sy genade. Laat die dood se ontwrigting jou nie in slawerny hou nie, maar laat dit jou dryf na die arms van die Een wat sê: “Ek is die opstanding en die lewe.” AMEN

Gebed na die Skriflesing

Here God, ons dank U vir die voorbeeld van Josafat wat ons leer hoe om in tye van groot benoudheid na U te draai. Ons bid vandag spesifiek vir elkeen in hierdie gemeente wat deur die donker valleie van rou loop. Here, U ken die leegheid by die tafel, die stilte in die huis en die skreiende pyn in die hart. Ons bely dat ons dikwels nie weet wat om te doen nie. Ons krag is min. Maar Here, vandag kies ons om ons oë op U te vestig. Wees vir ons ’n skild en ’n veilige vesting. Dankie dat U ons nie alleen los nie, maar ons omvou met U liefde en die deernis van ons medegelowiges. Troos ons, versterk ons en gee ons die hoop wat verder kyk as die graf. In die Naam van Jesus Christus, ons Heer. AMEN

Seënbede

Mag die Here jou dra wanneer jou hart swaar is.
Mag Christus jou Troos wees in die skadu van verlies.
Mag die Heilige Gees jou oë op God hou wanneer jy nie weet wat om te doen nie.
Mag die Here jou omring met mense wat saam met jou kan bid.
Mag God se vrede jou bewaar, nou en altyd.   AMEN