22 FEBRUARIE 2026 – VOL WEG, LEEG TERUG: MARA SE PAD NA GOD SE OES

PREEK 22/2/2026 VAN VOLHEID NA LEEGHEID: GOD SE REIS NA ‘N NUWE OES

GEBED VOOR DIE SKRIFLESING

Hemelse Vader, ons buig voor U as die Gewer van alle goeie gawes, maar ook as die Een wat ons soms deur die woestyn lei om ons harte te toets. Ons vra dat U Heilige Gees nou ons verstand sal verlig. Open die vensters van ons siel sodat ons nie net die verhaal van Rut en Naomi sal hoor nie, maar ons eie lewensreis in die spieël van U Woord sal sien. Laat die woorde van die profeet en die geskiedenis van Bethlehem vandag vir ons ‘n anker wees. Sny deur ons verdedigingsmeganismes en ons bitterheid, en saai U saad van hoop in die vore van ons harte. Ons vra dit in die Naam van Jesus Christus, die brood wat uit die hemel neergedaal het. AMEN

SKRIFLESING: Rut 1 verse 19 tot 22 “… Moet my asseblief nie meer Naomi noem nie, noem my Mara , want die Almagtige het die lewe vir my baie bitter gemaak. My lewe was vol toe ek hier weg is, maar die Here het my leeg laat terugkom. Waarom noem julle my nog Naomi? Die Here het dan teen my gedraai, die Almagtige het ‘n ramp oor my gebring….”

INLEIDING

Stel u vir ‘n oomblik die toneel voor: Die son sak oor die velde van Bethlehem. Dit is die begin van die gars-oes. Die winterreëns het die aarde deurweek, die fonteine is vol, en die groen spruite wat in die koue gesaai is, het nou verander in goue are wat swaar hang van die koring. Dit is ‘n tyd van oorvloed, ‘n tyd van sing en insamel. Maar teen hierdie agtergrond van vrugbaarheid, verskyn twee stowwerige figure op die horison.

Twee vroue loop die stad binne. Vir Naomi is dit nie net ‘n terugkeer na haar geboorteplek nie; dit is ‘n pynlike konfrontasie met haar verlede. Toe sy jare gelede hier weg is, was dit ‘n tyd van hongersnood. Sy het gevlug vir die dood, op soek na ‘n toekoms in Moab. Sy het “vol” weggegaan—met ‘n man aan haar sy en twee seuns as belofte vir die toekoms. Sy was ‘n ekonomiese vlugteling wat gedink het sy kies die lewe. Maar nou keer sy terug as ‘n weduwee, as ‘n moeder sonder kinders, as ‘n emigrant wat “misluk” het. Haar lewe voel soos ‘n plantasie wat gestroop is deur ‘n sprinkaanplaag. Sy kyk na die vrolike oesters en hul bedrywighede en voel die skrynende kontras: die land is vol, maar sy is leeg.

DIE BITTERHEID VAN DIE “MARA-OOMBLIK”

Wanneer die vroue van Bethlehem haar herken, roep hulle uit: “Is dit Naomi?” Dit is nie net ‘n vraag van verbasing nie; dit is ‘n skok. Naomi se naam beteken “Lieflik” of “Aangenaam.” Maar die vrou wat voor hulle staan, is verweer deur hartseer, geknak deur verlies. Haar reaksie is rou en eerlik: “Moet my nie meer Naomi noem nie… noem my Mara.” Mara beteken bitterheid.

Is dit nie waar van so baie van ons nie? Ons begin ons reis met drome, met planne, met ‘n “vol” hart. Ons trou met ‘n jeugliefde, ons bou ‘n loopbaan, ons belê in vriendskappe. En dan gebeur die lewe. Die dood klop aan die deur, of miskien ontrouheid en verraad skeur ‘n verhouding uitmekaar, of ‘n ekonomiese krisis soos werkloosheid laat ons met leë hande. Verdriet kan ’n donker wolk oor jou wêreld gooi. Kos verloor sy smaak, musiek sy melodie. Ons voel soos Naomi: ‘n fontein waaruit net bitter water opwel. Sy is nie net teleurgesteld in die lewe nie; sy is teleurgesteld in God. Sy sê: “Die Almagtige het my baie bitterheid aangedoen.” Sy sien God nie meer as die Beskermer nie, maar as die Een wat Sy hand teen haar uitgesteek het. Dit is die eerlike, donker nag van die siel waar baie van ons onsself vandag bevind.

DIE WANPERSEPSIE VAN LEEGHEID

Naomi maak ‘n baie spesifieke stelling in vers 21: “Ek het vol weggegaan, maar die Here het my leeg laat terugkom.” Maar as ons mooi na die teks kyk, moet ons vra: Naomi, was jy regtig “vol” toe jy weg is? Toe sy Bethlehem verlaat het, was daar hongersnood. Sy het weggegaan omdat daar nie brood was nie. Sy was dalk ryk aan verhoudings, maar sy was desperaat genoeg om haar land te verlaat.

Soms romantiseer ons ons verlede wanneer ons in ‘n krisis is. Ons sê “vroeër was alles beter,” terwyl ons vergeet dat ons ook toe ons eie stryd gehad het. Maar kyk ook na haar tweede stelling: “Die Here het my leeg laat terugkom.” Hier maak Naomi ‘n reuse fout. Sy kyk regoor die grootste geskenk wat God haar gegee het. Sy kyk regoor Rut. Sy staan daar en kla dat sy leeg is, terwyl ‘n skoondogter wat haar liewer het as sewe seuns, getrou aan haar sy staan. Wanneer ons verbitterd is, word ons blind vir die genade wat reeds in ons teenwoordigheid is. Ons staar ons so vas aan wat ons verloor het (die man, die seuns, die rykdom), dat ons nie die nuwe ding sien wat God besig is om te doen nie. God het haar nie leeg laat terugkom nie; Hy het haar teruggestuur met die saad van ‘n nuwe toekoms.

DIE PAD NA HERSTEL: TROUE LIEFDE

Hoe genees ‘n mens van so ‘n deppresiewe bitterheid? Hoe word “leeg” weer “vol”? In Naomi se verhaal gebeur dit nie deur ‘n blitsvinnige wonderwerk nie, maar deur die trou van ‘n ander mens. Rut beliggaam die ḥésed (Hebreeus: חֶסֶד)  —die onwankelbare verbondsliefde—van God. Rut weier om Naomi in haar bitterheid alleen te laat. Sy sê: “Waar u gaan, sal ek gaan… u volk is my volk.”

Hierdie is ‘n kragtige les vir ons as gemeente. Wanneer iemand “leeg” terugkeer—of dit nou ná ‘n egskeiding, ‘n bankrotskap of ‘n sterfgeval is—het hulle nie preke nodig wat sê hulle moet “net meer glo” nie. Hulle het ‘n Rut nodig. Iemand wat bereid is om in die stof saam met hulle te loop. Die genesing van Naomi begin wanneer sy weer begin vertrou, eers vir Rut, en dan die romanse tussen Rut en Boas. God werk dikwels agter die skerms van ons alledaagse pyn. Terwyl Naomi kla oor haar leegheid, is God besig om Boas se hart voor te berei. Terwyl sy dink die einde het aangebreek, is God besig om die stamboom van koning Dawid—en uiteindelik die Messias, Jesus Christus—te plant. Die “leegheid” was nodig om plek te maak vir ‘n nuwe soort volheid wat die wêreld sou verander.

SAMEVATTING

Bloglesers, die boek Rut begin met drie begrafnisse en eindig met ‘n troue en ‘n geboorte. Dit begin met hongersnood en eindig met ‘n oorvloedige oes. Naomi se reis is ons reis. Soms voel dit asof God ons stroomop stuur, asof Hy ons stroop van alles wat ons geken het. Maar die boodskap van vandag is dat “leegwees” dikwels die voorvereiste is vir God om ons met iets beters te vul.

Aan die einde van die boek hou Naomi ‘n kind in haar arms—Obed. Die buurvroue sê: “Vir Naomi is ‘n seun gebore.” Die vrou wat haarself “Bitterheid” genoem het, vind haar glimlag terug. Sy wat gedink het sy het alles verloor, word die ouma van ‘n koninklike geslag.

Moenie jou leegheid vandag as die finale hoofstuk sien nie. As jy voel jy het “vol” gegaan en “leeg” teruggekom, weet dat jy tans in die hoofstuk van die gars-oes staan. God is besig om te herstel. Moenie die Rut in jou lewe miskyk nie. Moenie die Boas wat dalk om die draai is, onderskat nie. En bowenal, moenie die God van die verbond wat jou by die naam ken, prysgee nie. Hy is die Een wat die bitter water van Mara weer soet kan maak.

Kies vandag om nie in jou bitterheid vas te klem nie, maar jou leë hande na Bo op te lig, sodat Hy dit kan vul met die Brood van die Lewe. AMEN

Gebed na die Preek

Troue God, ons dank U dat U ons nie in ons bitterheid los nie. Dankie dat U die God is wat raaksien wanneer ons met leë hande voor U staan. Vergewe ons waar ons blind geword het vir die “Rutte” in ons lewens—daardie mense en genadegawes wat U reeds gestuur het om ons te ondersteun. Ons bid vir elke persoon wat vandag voel soos “Mara.” Genees die wonde van verlies en verraad. Gee ons die moed om weer te vertrou en die geloof om te wag op die oes wat U voorberei het. Mag ons lewens getuig van U herstellende krag. AMEN

SEËNBEDE

Mag die Here jou leë hande vul met Sy genade.

Mag Hy jou bitterheid verander in ‘n loflied.

Mag Hy vir jou ‘n skuilplek wees in elke storm.

Mag Sy troue liefde jou elke dag omvou.

Mag jy die vrede van die Here ervaar. AMEN