PREEK 21 DES 2025 HERE, MY DIEPSTE BINNESTE (SIEL) VERLANG NA U

4^DE ADVENT PREEK 21/12/2025 HERE, EK IS STUKKEND, HOE LANK MOET EK NOG WAG!!!!

GEBED VOOR SKRIFLESING

Heilige en Genadige God, ons nader U vandag in die stilte van hierdie Adventstyd. Ons harte is so swaar en ons gedagtes is verward deur die storms van die lewe. Here Jesus, Lig van die wêreld, ons kom in hierdie 4de Advent met oop hande. Maak ons ore wakker om U stem te hoor, en maak ons harte sag om U waarheid te ontvang. Wanneer ons uit die dieptes roep, laat U Woord vandag vir ons ’n anker word. Here, open asseblief ons ore en ons harte vir U Woord uit Psalm 130. Laat U Heilige Gees hierdie woorde lewend maak in ons binneste sodat ons U troos en U lig mag vind. AMEN

SKRIFLESING: PSALM 130  “Ek wag op die Here ‘n Pelgrimslied. Uit die dieptes roep ek na U, Here, luister tog na my, Here, hoor tog my hulpgeroep. As U ons sondes in aanmerking sou neem, Here, wie sou dan nog bestaan? Maar by U ís daar vergifnis: daarom word U steeds gedien. Ek stel my vertroue in die Here, ek vertrou op Hom, ek wag op die vervulling van sy woord. Ek wag op die Here meer as wat die wagte op die môre wag, wagte op die môre. Wag op die Here, Israel, want by die Here is daar troue liefde, by Hom is die verlossing seker. Hy alleen sal Israel verlos van al sy sondes.”

INLEIDING   

“Here, ek is gebroke… hoe lank moet ek nog wag?” Party Sondae kom ons kerk toe met netjiese klere, maar met stukkende binnestes. Ons glimlag, maar ons dra ’n swaar klip in die bors: verlies, spanning, verslaafde gesinslede, siekte, skuld, of ’n verhoudingsbreuk wat nie wil heel word nie. Ons teks begin met daardie rou kreet: “Uit die dieptes roep ek na U, Here.” Hierdie dieptes is nie net ‘n metafoor nie; dit is die plek waar ons onsself bevind wanneer die lewe ons stukkend geslaan het. Dit is die plek van siekte, van eensaamheid, van verlies en van ‘n moedeloosheid wat soos ‘n swaar kombers oor ons siel lê.

Advent is juis vir mense in die skemer. Ons steek kerse aan omdat dit nog nie klaar dag is nie. Ons wag op Jesus, nie omdat ons so sterk is nie, maar omdat ons so dringend nodig het dat die Here moet kom. En die wonder is: die psalm skrik nie vir jou gebrokenheid nie. God skrik ook nie. Hy nooi jou om die waarheid te kom vertel, om te sê: “Here, ek’s moeg. Here, ek’s bang. Here, ek’s leeg. Here, hoe lank nog?” Só begin ’n pad van hoop—nie met beheer nie, maar met ’n roep. Die kerse brand, die liggies flikker, maar vir baie van ons is daar ‘n swaarmoedige donkerte binne ons.

Tog nooi hierdie Psalm ons uit om juis vanuit daardie diepte donkerte te roep, want God hoor die stem van die gebrokene. En as ek uit die dieptes roep, wat doen ek dan? Ek wag—maar nie leeg nie; ek wag met my hele lewe 

MY STUKKENDE LEWE WAG OP U

Wanneer ons lewens stukkend is, voel wag nie soos ’n passiewe (onaktiewe) aktiwiteit nie; dit voel soos ‘n stryd vir oorlewing. Die Psalmdigter vergelyk sy wag met dié van wagters op die môre. Dink aan die soldate wat in die koue nag op die stadsmuur staan. Die nag is donker, die gevaar is oral, en hulle oë is vasgenael op die oostelike horison. Hulle wag nie met onsekerheid nie; hulle weet die môre sal kom. Die son sal opkom, want dit is ‘n natuurwet.

Tog weet ons uit ervaring, wag is moeilik in ’n wêreld van “nou-nou”. Ons wil antwoorde vandag hê, genesing môre, en vrede teen die naweek. Maar die psalm leer: geloof is dikwels wagtyd. “Ek wag op die Here; my siel wag.” Daar is wagtye in ons huise: ons wag vir ’n oproep van ’n dokter; ons wag vir ’n kind wat buite ronddwaal – en die skote klap – om terugkeer na huistoe; ons wag vir ’n huwelik om weer ’n plesier te word; ons wag vir werk; ons wag dat ’n swaar seisoen moet draai. En in daardie wagtye fluister ‘n donker stem: “God het jou vergeet.” Psalm 130 antwoord: Nee. Ek wag nie soos iemand wat nie weet of hulp ooit kom nie. Ek wag omdat die Here ’n God is wat hoor, wat kom, wat trou bly.

Prakties beteken dit: ek leer om my wagtyd te vul met gebed, met die Woord, met klein dade van gehoorsaamheid. Ek hou aan opdaag. Ek hou aan vra. Ek hou aan liefhê. Wag word dan nie net “tyd wat verbygaan” nie, maar “tyd waarin God my dra”.

Maar wagtyd bring ook ’n ander pyn na bo—die pyn van my eie sonde en swak wil. Dáároor praat die psalmdigter ook eerlik.

VERGEEF TOG MY SWAKKE WIL (SONDE)

In die middel van ons gebrokenheid moet ons ook eerlik wees oor die diepte van ons eie skuld. Vers 3 herinner ons: “As U die sondes in aanmerking sou neem, Here, wie sou dan nog bestaan?” Dikwels is ons gebrokenheid gekoppel aan ons eie swakke wil, ons eie verkeerde keuses wat ons van God en ons naaste verwyder het. Ons probeer dikwels ons eie foute wegsteek, maar voor God is alles naak en oop. Die skuldgevoel kan ‘n diepte wees wat selfs donkerder as siekte is.

Dis ’n skerp lig wat op my val. Want party van my gebrokenheid kom van wat aan my gedoen is—maar party kom ook van wat ék gedoen het: woorde wat sny, geheime wat wat ek dra wat my elke dag stilweg van binne uitteer, trots wat verhard, haat en bitterheid wat ek koester, begeertes wat ek verskoon, geloof wat ek uitstel.

En tog—hier lê die asem van die evangelie: “Maar by U is daar vergewing.” God is nie net ’n Regter met ’n koue boek nie; Hy is ’n Vader wat sy kind terugroep. Vergewing is nie God wat sonde ignoreer nie; dit is God wat sonde dra. Op pad na Kersfees sien ons reeds die skadu van die kruis: Jesus kom nie net om liggies te troos nie, maar om werklik te red.

Ek besef: Ek moet ophou verskonings maak en begin bely. Ek noem my sonde by die naam. Ek vra om genade. En ek vra ook vir ’n nuwe wil—want my wil is soms soos ’n slap riet. Here, maak my weer standvastig. Leer my om te vergewe soos U vergewe. Gee my moed om reg te maak waar ek skade gedoen het.

Wanneer vergewing inkom, gebeur iets dieper: my siel begin weer verlang. Nie net na ’n oplossing nie—maar na God self.

MY DIEPSTE BINNESTE (SIEL) VERLANG NA U

“My siel wag op die Here… meer as wagters op die môre.” Dis ’n prent vol verlange: die donkerte lê nog, maar die hart kyk reeds na lig. Party van ons verlang na verandering: “Here, haal die probleem weg.” Maar Psalm 130 vat ons dieper: “Here, gee Uself.” Want selfs as omstandighede stadig verander, kan God naby kom—so naby dat die siel weer asem kry.

In die 4de Advent staan ons amper by die krip. Ons hoor die sagte boodskap: God kom nie net met ’n plan nie; Hy kom as Persoon. Jesus stap in ons menswees in. Hy raak aan melaatses. Hy eet saam met gebrokenes. Hy huil by ’n graf. Hy dra ’n kruis. Hy sê vir moedeloses: “Kom na My toe.”

Maak ruimte vir die Here in die gewone. Sit jou foon neer vir vyf minute. Bid eenvoudig: “Here, ek’s hier.” Lees ’n psalm stadig. Praat met iemand oor jou probleme. Kom na die erediens met oop harte. En as jy nie woorde het nie, leen die psalm s’n: “Uit die dieptes roep ek.” Verlange is nie ’n skande nie; dis ’n teken dat jou siel nog lewe—dat jy geskape is vir God.

En nou draai die psalm—en ons—na buite. Wag en genade maak ons nie kleiner nie; dit maak ons ’n gemeenskap vir mekaar.

Samevatting

Ten slotte leer die teoloog Dietrich Bonhoeffer ons dat die kerk se wese bestaan uit drie dinge: bid, wag op God en die goeie doen. Ons wag is nie passief waar ons met gevoude arms sit nie. Terwyl ons wag op die Here, word ons geroep om die hande en voete van Sy verlossing in ons gemeenskap te wees. In ‘n wêreld vol gebrokenheid, waar mense in die Kaapse Vlakte in die diepstes van Bende Dwelm Geweld ly, kan ons nie afsydig staan nie. Ons moet saam met hulle uit die dieptes roep.

Dis hoekom Psalm 130 nie eindig nie by “ek” nie. Dit roep: “Israel, hoop op die Here.” Met ander woorde: Gemeenskap, Dorp, Stad, hou saam vas. Jou wagtyd is nie net jou privaat stryd nie; dit is ook ’n roeping om saam te dra. In Advent wag ons nie alleen by ’n kers nie—ons staan saam om die Lig.

Kom ons word ’n gemeenskap wat mense in die dieptes raaksien. Kom ons bel iemand wat alleen is. Kom ons neem ’n warm bord kos na ’n huis waar die krag nie net fisies af is nie, maar die moed ook. Kom ons Bid saam met iemand wat nie meer kan bid nie. Kom ons wees ’n “wagter” vir iemand anders—nie met oordeel nie, maar met hoop.                  En waar daar onreg is, kom ons doen die goeie: eerlike woorde, regverdige dade, sagter gesprekke, oop hande.

Ons sê vandag vir Jesus: “Here, ons is gebroke… hoe lank nog?” En Jesus antwoord, soms stil maar seker: “Ek is met julle.” Daarom wag ons met verwagting. Ons steek ’n kers aan in die donker en ons leef soos mense wat glo die môre kom—want Christus kom. AMEN

GEBED NA DIE PREEK

Here Jesus, neem hierdie boodskap en plant dit diep in ons lewens. Ons bring vir U ons vrae, ons wagtye, ons teleurstellings en ons stil trane. Wanneer ons weer alleen is, herinner ons: U hoor die roep uit die dieptes. Wanneer wagtyd lank raak, hou ons vas aan U belofte. Was ons skoon van sonde en maak ons gewillig om anders te leef. Maak ons gemeente ’n huis van hoop: waar gebrokenes welkom is, waar laste gedeel word, waar lig aangesteek word in donker plekke. En bring ons met vreugde na Kersfees—nie net na ’n dag op die kalender nie, maar na U, die Lewende Here. AMEN

SEĒNBEDE

Mag die Here jou in jou wag laat rus.  Mag die Here jou seën met hoop in die wagtyd
Mag Christus, die Lig, jou donkerte verlig.
Mag die Gees jou hoop wakker hou.
Mag ons saam getrou bly totdat die môre kom, vir altyd.  Mag die Here jou versterk met Sy verlossende genade. Mag die Here jou hart vul met Sy goddelike vrede. Mag die Here jou lig wees tot die môre aanbreek. AMEN