PREEK SONDAG 2 NOVEMBER 2025 ONS KINDERS RAAK ALHOEMEER ONGELOWIG

PREEK 2/11/2025 WANNEER JOU KINDERS KERKLOOS RAAK

Handelinge 2 vers 39 : “Want die belofte geld vir julle en vir julle kinders en vir almal wat ver is—vir almal wat die Here ons God na Hom toe sal roep.”

Gebed voor Skriflesing

Here, ons Vader, Ons kom vandag na U met dankbaarheid vir U Woord wat lig bring in ons donker tye. U ken die pyn van ouers wat hul kinders sien wegdryf van geloof, en U verstaan elke traan, elke sug. Maak ons harte nou stil om te hoor wat U vir ons wil sê. Laat U Gees ons troos, onderrig en versterk.In Jesus se Naam.  AMEN

PREEK

Inleiding

Liewe Bloglesers, elke ouer se hart klop vinniger wanneer hulle hul kind sien dwaal — nie net van huis of pad nie, maar van die kerk en soms die geloof. Vir sommige van ons is dit die diepste seer: kinders wat nie meer bid nie, wat nie meer glo nie, wat sê: “Ek het niks meer aan die kerk nie.”

In Handelinge 2:39 hoor ons egter ’n belofte wat deur tyd en generasies klink: “Die belofte geld vir julle én vir julle kinders.” Dit is God se manier om te sê: Ek het nie vergeet van hulle nie. Selfs al stap hulle ver, My hand reik verder as hul afstand.

Ons vra vandag: Hoe leef ’n gelowige ouer met hierdie pyn? Hoe hou ons vas aan geloof wanneer ons kinders nie meer wil nie? Hierdie teks herinner ons daaraan dat God se beloftes nie afhanklik is van ons beheer nie — Hy bly getrou, selfs in die tyd van wag.

Laat ons saam lees na ’n preek verklaring van God se Woord, wat nie kom met oordeel nie, maar met begrip, hoop en ’n uitnodiging om te vertrou.

Moenie jouself blameer nie

Wanneer ’n kind van die geloof af wegdryf, is die eerste reaksie dikwels skuld. Ons dink: “Wat het ek verkeerd gedoen?” Ons herkou aan gesprekke wat ons dalk anders moes voer, gebede wat ons te min gebid het, erediensbywoning wat ons dalk te veel afgedwing het, gebooie wat ons te letterlik afgedwing het…

Maar God sê vandag vir jou: “Moenie jouself verpletter onder skuld nie.” Selfs die beste ouers — ook Bybelse figure soos Eli, Dawid en selfs God self (die engel kind wat Satan geword het) — het kinders gehad wat ander weë gekies het. Die Here het vir jou kinders liefde en vrye wil gegee, en Hy dwing hulle nie; Hy nooi hulle.

Erken jou menslikheid. Bely foute waar dit nodig is, maar laat skuld nie jou geloof steel nie. Die Here vra nie volmaakte ouers nie, maar volgehoue vertroue. God is nie beperk deur jou mislukkings nie — Hy kan uit foute nuwe paaie van genade maak.

Lê dus jou skuld by Hom neer, soos ’n swaar las aan sy voete. Hy weet wat in jou kind se hart omgaan, en Hy is besig — selfs as jy dit nie kan sien nie. “Die belofte geld vir julle en vir julle kinders.”

Sien jouself en jou kind soos God julle sien

Ons sien dikwels ons kinders deur die lens van teleurstelling: “Hulle het my geloof weg gegooi!!!.” Maar God sien hulle deur die lens van moontlikheid en liefde: “Hulle is steeds My kinders.”  

As ons eerlik is, verstaan ons hierdie liefde: Hoe dikwels het óns van God afgedwaal, en Hy het ons steeds met sagte genade teruggelok? Wanneer jy jou kind se naam noem in gebed, onthou: jy bid tot ’n Vader wat self die pyn van ’n verlore kind ken.

God sien ook jou as ouer met deernis. Hy weet jy het liefgehad, jy het probeer, jy het geworstel. Hy vra jou nie om die heilige Gees se werk te doen nie — net om getrou te bly. Jou kind mag vandag ver wees, maar die Here se liefde bereik tot by die uithoeke van ongeloof.

Sien dus jou kind soos God hom sien: nie as verlore nie, maar as nog nie terug nie. En sien jouself soos God jou sien: nie as ’n mislukte ouer nie, maar as ’n getroue getuie wat steeds bid, steeds liefhet, steeds glo.

 Moenie ander mense blameer nie

Wanneer kinders die kerk verlaat, soek ons redes — soms by die kerk self: “Hulle is afgeskrik deur mense se huigelary, deur kritiek of verdeeldheid. Die Dominee se sonde het hulle ongelowig gemaak!!” En ja, soms is dit waar. Die kerk is vol mense, en mense maak foute.

Maar blameer bring nie genesing nie. Dit hou jou vas in bitterheid. God nooi jou eerder tot vergifnis — teenoor die kerk, teenoor ander, teenoor jouself. As jy die wond van teleurstelling dra, onthou: die kerk behoort aan Christus, nie aan mense nie. Hy bly aanwesig, selfs wanneer mense struikel. As ons fokus skuif van mense na Christus, vind ons rus.

Bid eerder vir die kerk, vir leiers, vir gemeentes — dat hulle meer soos Jesus sal word. En moenie die deure van jou hart sluit nie. Jou kind kyk steeds na jou geloofsreaksie. As jy genadig bly, wys jy iets van God se karakter — en dit kan ’n stille getuienis wees wat op ’n dag ’n deur oopmaak.

 Gedagtes om oor na te dink

God se tyd is anders as ons s’n. Jy wil hê jou kind moet nou glo, maar God werk dikwels stadig — deur jare van geduld en liefde.

Jou gebed dra gewig, meer as jy dink. Elke traan, elke fluisterende gebed vir jou kind word in God se boek gehou. Sy genade werk deur ongesiene maniere.

Hou jou eie geloof sterk. Satan gebruik pyn om ons te ontmoedig. Hou vas aan Christus, selfs as jou hart bloei. Jou geloof kan die lig wees wat jou kind eendag teruglei.

Wees ’n getuie deur liefde. Jou kind onthou minder van jou teregwysings en meer van jou voorbeeld, jou geduld, jou vergifnis, jou vrede.

Gemeenskap bring genesing. Soek ander ouers wat ook wag en hoop. Julle gebede saam dra krag. Niemand hoef alleen te wag nie.

Wanneer ons ophou beheer uitoefen en begin vertrou, word ons vrygemaak — om lief te hê sonder vrees, om te wag sonder wanhoop, en om te glo sonder voorwaardes.

 Samevatting

Bloglesers, Handelinge 2 vers 39 herinner ons dat God se belofte nie ophou by die grens van ongeloof nie. Sy roep gaan verder, sy liefde dieper, sy genade breër as ons begrip.

As jou kind vandag ver van die kerk is — moenie wanhoop nie. God het nog nie klaar geskryf nie. Hy roep steeds, Hy wag steeds, Hy werk steeds. Moenie jouself beskuldig nie. Moenie ander veroordeel nie. Sien eerder jou kind deur die oë van genade — en bly bid, bly glo, bly liefhê. Elke saadjie van geloof wat jy geplant het, lê steeds in die grond van God se tyd.

Vandag vra God jou nie om jou kind terug te bring nie — Hy vra jou net om jou geloof te behou. Laat Hom die res doen. Hy is nie net jou Vader nie, maar ook jou kind se Vader. En sy beloftes breek nie.

Hou vas aan hierdie waarheid: “Die belofte geld vir julle en vir julle kinders en vir almal wat ver is.” Mag jy vandag weggaan met vrede — die vrede van ’n ouer wat weet: God vergeet nie. AMEN

Gebed na Skriflesing

Here, U sien ons harte vol verlange, ons hande wat leeg voel, ons oë wat uitkyk na tekens van hoop. Dankie dat U beloftes nie vervaag nie. Dankie dat U kinders roep, selfs dié wat ver is. Ons vertrou ons kinders aan U toe, Here — nie omdat ons opgee nie, maar omdat U beter liefhet as ons ooit kan.
Help ons om te wag sonder bitterheid, te bid sonder wanhoop, en lief te hê sonder grense. Here, hou ons geloof lewendig totdat ons die dag sien dat U belofte vervul word.
In Jesus se Naam, AMEN

Seënbede
Mag die God wat roep, ook jou kind roep – op Sy tyd, op Sy manier.
Mag jy die genade hê om los te laat sonder om op te gee.
Mag jou trane vir jou kinders verander in saad van hoop –
en mag jy die dag beleef waar jou geloof se vrug weer sigbaar word.
Gaan in vrede – met ’n hart wat wag, en hande wat altyd oop bly.

AMEN