ROUW (1)
Tijdens mijn dienstjaren als gereformeerd dominee was ik gefascineerd door de overweldigende emoties die de dood bij mensen teweegbrengt. Geen enkele emotie is hetzelfde, het brengt de authenticiteit in een persoon naar boven, ja er is soms sprake van opzettelijk drama, maar het zijn maar enkele gevallen. Echte rauwe emotie is zo ‘mooi’. Daarom kreeg pastorale begeleiding bij rouw zoveel aandacht bij mij. Ik ga beginnen met een serie over dit fascinerende onderwerp van rouw of rouw. Ik hoop dat je er je voordeel mee kunt doen en misschien ook iets kunt leren om anderen te troosten… Ik wil beginnen met mijn persoonlijke ervaring met rouw.
ROUW VERDRIET MIJN VERHAAL
Het was een zondagochtend zoals alle andere. In Griekwastad en Kleinvlei luidden de kerkklokken terwijl de zon haar stralen over het land wierp. Ik reed om 08.45 uur van Blackheath naar kleinvlei om naar de VGKSA-gemeente Eersterivier te gaan. Mijn vader, ouderling bij de VGKSA Griekwastad, bereidde zich zoals altijd voor op de eredienst. Zijn zwarte pak, wit overhemd en witte das lagen klaar op bed terwijl hij de laatste voorbereidingen trof. Maar deze dag was anders.
Een onverwachte hartaanval trof hem in de badkamer. Zijn gebruikelijke voorbereidingsritueel voor de kerkdiensten, dat zo vertrouwd was, kwam op een tragisch moment ten einde. Hij deed echter iets wat hij nog nooit eerder had gedaan: hij gaf mijn moeder de tienden van de kerk om in de schatkist te doen. Het was altijd iets dat hij zelf deed. Vervolgens verliet hij horizontaal de badkamer en liet zijn leven achter zich, een moment van plotselinge stilte en angst.
Een jaar voor zijn plotselinge overlijden had ik een droom. In mijn droom was ik bezig met de eredienst en kreeg ik het onheilspellende bericht dat mijn vader was overleden. Die droom kwam zo tragisch uit, veranderde mijn leven en versterkte mijn geloof in de betekenis van dromen. Dit overtuigde mij ervan dat God, door de Heilige Geest, soms via dromen met boodschappen tot ons komt.
De dienst was bijna voorbij, ik stond net op het punt de slothymne “Ou Sions 236” aan te kondigen, toen mijn neef, Nico Koopman, het kind van mijn vaders zus, naar mij zwaaide om naar de kerkenraad te komen. Het gaf mij een raar gevoel. Samen met onze goede vriend, Llewellyn Macmaster, brachten ze de onvermijdelijke boodschap. Ik herinner me het moment zo duidelijk, een golf van verrassende leegte die door mijn lichaam raasde. Ik had “dode voeten”, ik kon nauwelijks naar de auto lopen. Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds geen gevoel in mijn voeten.
Die dag stond de wereld stil om mij heen. Het leven nam onverwacht een nieuwe vorm aan. De leegtes die mijn vader achterliet waren zo groot en pijnlijk dat ze de aard van mijn bestaan op zijn kop zetten. Het plotselinge verlies van een dierbare is een overweldigende ervaring, een ervaring die je tot in je kern raakt en je leven voor altijd markeert.
De erfenis van mijn vader, zijn toewijding aan de kerk en zijn menselijkheid hadden een blijvende impact op mijn geloof en mijn leven. Zijn onverwachte vertrek heeft mij geleerd dat het leven kwetsbaar is en dat elk moment gekoesterd moet worden. En terwijl de kerkdiensten doorgaan en de liederen worden gezongen, blijft de herinnering aan mijn vader in mijn hart, een erfenis van geloof, liefde en onvergetelijke momenten. Het heeft mij een betere predikant gemaakt in het ondersteunen van de nabestaanden.
Morgen: de definitie van ROUW